Była pewna zaburzona kobieta, która bez przerwy powtarzała Élise, że jest jej prawdziwą matką. Za każdym razem, gdy Élise wracała ze szkoły z przyjaciółmi, scena się powtarzała…
Każdego popołudnia Élise i jej dwoje najlepszych przyjaciół, Léa i Julien, szli tą samą drogą: schodzili ulicą Klonową, mijali piekarnię „Przytulny Zakątek”, a następnie przechodzili przez Park Starego Zamku, gdzie niezmiennie na tej samej ławce siedziała kobieta w podartych ubraniach.
Przez większość czasu mamrotała nieskładne słowa, tuląc do siebie zużytego pluszowego misia. Jednak pewnego dnia, gdy Élise przechodziła obok, kobieta nagle wstała i krzyknęła:
— Élise! Élise, to ja! Jestem twoją prawdziwą matką!
Dzieci znieruchomiały. Léa szepnęła cicho:
— Zignoruj ją…
Przyspieszyli kroku, nerwowo się śmiejąc. Wszyscy — oprócz Élise. Ona się nie śmiała. Dziwne uczucie ścisnęło jej klatkę piersiową, a głos kobiety wciąż rozbrzmiewał w jej głowie.
Od tego dnia scena powtarzała się codziennie. Kobieta wołała ją po imieniu — czasem błagalnie, czasem krzycząc z całych sił. Nauczyciele tłumaczyli, że to tylko bezdomna kobieta z okolicy, niestabilna psychicznie. Przybrani rodzice Élise, François i Sophie Moreau, kazali jej trzymać się z daleka.
— Jest niebezpieczna, kochanie — powiedziała Sophie, mocno ją przytulając. — Pod żadnym pozorem się do niej nie zbliżaj.
Jednak w nocnej ciszy Élise nie potrafiła odpędzić myśli. Skąd ta nieznajoma znała jej imię? I przede wszystkim… skąd wiedziała o tym maleńkim pieprzyku za uchem — szczególe, o którym nikt nigdy nie wspominał?
Potem, pewnego deszczowego popołudnia, gdy Élise przechodziła przez park, zeszyt wyślizgnął jej się z rąk i wpadł do kałuży. Kobieta schyliła się i podniosła go przed nią.
— Masz oczy swojego ojca — wyszeptała, podając jej zeszyt. — Powiedziano mi, że nie żyjesz…
Ciąg dalszy w pierwszym komentarzu 👇👇
Élise wróciła do domu przemoczona i drżąca.
— Mamo… — wyszeptała. — Ta kobieta… ona wiedziała wszystko. Nawet o moim pieprzyku.
Sophie zadrżała, François spuścił wzrok. Ciężka cisza wypełniła dom.
Po dłuższej chwili Sophie westchnęła.
— Élise… są rzeczy, których nigdy ci nie powiedzieliśmy.
— Adoptowaliśmy cię, gdy miałaś dwa lata. Agencja twierdziła, że twoja matka… była chora. Zostawiła cię w schronisku.
Oddech Élise się urwał.
— Więc ona naprawdę istnieje… ta kobieta…
— Ona jest chora — dodała szybko Sophie. — Nie wierz we wszystko, co mówi.
Ciekawość Élise zwyciężyła. Następnego dnia wróciła sama do parku. Claire była tam, siedziała pod tym samym drzewem, tuląc swojego pluszowego misia.
Gdy Élise się zbliżyła, oczy Claire napełniły się łzami.
— Powiedziano mi, że cię straciłam — wyszeptała. — Przez lata cię szukałam. Nie byłam szalona… przeżywałam żałobę.
Podała jej wyblakłe zdjęcie: młodą kobietę o błyszczących oczach trzymającą niemowlę owinięte w żółty kocyk — ten sam, który Élise wciąż przechowywała.
— Posłuchaj mnie — szepnęła Claire. — Po prostu mnie wysłuchaj…
W kolejnych tygodniach Élise potajemnie spotykała się z Claire. Każdy szczegół — kołysanka, blizna na kolanie, imię „Gwiazda” — zgadzał się z jej wspomnieniami.
W końcu Élise skonfrontowała się z przybranymi rodzicami.
— Powiedzieliście, że mnie porzuciła… ale to nieprawda, prawda?
Oczy François wypełniły się wyrzutami sumienia.
— Nie znaliśmy całej historii — przyznał. — Twoja matka miała wypadek i przez wiele miesięcy była w śpiączce. System uznał cię za porzuconą, zanim się obudziła. Kiedy odzyskała przytomność… było za późno. Nigdy nie mogliśmy się pożegnać.
Sophie się załamała.
— Baliśmy się cię stracić…
Élise milczała, rozdarta między wdzięcznością a bólem. Następnego dnia przyprowadziła Claire do domu.
Sophie zawahała się, po czym otworzyła ramiona i mocno przytuliła Claire. Po raz pierwszy Élise zobaczyła swoje dwie matki: tę, która dała jej życie, i tę, która o nią walczyła. Płakały razem w jej ramionach.
„Szalona kobieta” z parku nie była już obcą. Była jej matką — tą, która nigdy nie przestała jej szukać.
